Beste heer, mevrouw,
De Stichting Empty Memories is
een belangengroep voor mensen met een chronisch psychotrauma en/of
dissociatieve stoornissen. Ervaringen leren ons dat het merendeel van deze
groep patiënten eerst een lange weg
moet afleggen alvorens zij hulp krijgen. Het blijkt dat de gemiddelde duur van
het zoeken naar een passende behandeling, bij een ter zake kundige
psychotherapeut, ongeveer 6 jaar is.
Binnen de huidige GGZ instellingen en daarbuiten, is er amper of zelfs helemaal
geen aandacht voor deze groep van patiënten.
In veel gevallen is er wel aandacht voor mensen met enkelvoudig trauma (verkrachting of geweld
op straat) en voor huiselijk geweld bij allochtonen, maar niet voor autochtone
vrouwen en kinderen die herhaald chronisch geweld mee hebben gemaakt.
Natuurlijk is de aandacht voor
allochtonen terecht, maar het lijkt alsof het onderwerp misbruik en
mishandeling alleen besproken kan worden als het om mensen uit een andere
cultuur gaat. Ernstig chronisch geweld tegen vrouwen en kinderen is geen
achterstandsprobleem, maar een universeel probleem.
Ook de suggestie dat allochtonen
minder snel melding van geweld zouden doen dan autochtonen is nonsens. Voor
alle slachtoffers van dit geweldsprobleem, ongeacht de achtergrond, geldt dat
moeten zwijgen een onlosmakelijk onderdeel is van het geweldsprobleem.
Oplossingen als opvoed cursussen
hebben een averechts effect voor kinderen die chronisch mishandeld worden.
Evenals het aanspreken van ouders op het spijbelgedrag. Het gaat namelijk om gezinnen
die hun mishandelingen ten alle tijden zullen verdoezelen en bagatelliseren.
Ieder ooit misbruikt of mishandeld kind weet, dat als er van buitenaf
ingegrepen wordt, zij hiervoor de schuld krijgt en de kans loopt op meer en
gruwelijker mishandelingen. Men onderschat het sociaal aanvaardbare gedrag van
dit soort ouders naar de buitenwereld toe en dat deze alle middelen in zullen
zetten om hun laakbaar gedrag veilig te stellen.
Psychotherapie is van essentieel
belang, voor kinderen en voor mensen die als kind ernstig getraumatiseerd zijn
en om die reden een psychiatrische stoornis hebben ontwikkeld. Binnen deze
setting wordt een klimaat geschapen waarbinnen men alle ontwikkelingen door kan
maken waar vroeger of eerder geen aandacht aan is geschonken. Zoals:
zelfvertrouwen, autonomie en emancipatie. Mensen die vanaf hun vroegste jeugd
geconfronteerd zijn met geweld, hebben geen identiteit kunnen vormen. In
psychotherapie kunnen zij vaak voor het eerst hun verhaal kwijt en leren dat
zij er mogen zijn. Naast emotionele schade blijkt uit recent wetenschappelijk
onderzoek ook fysieke schade aangetoond te kunnen worden in de hersenen na
ernstige mishandeling. (zie bijlage).
Het gaat dus om mensen die van
huis uit altijd moesten zwijgen en daarnaast ook door de overheid in de steek
gelaten zijn. Hoewel de overheid verantwoordelijk is om de veiligheid van zijn
burgers te waarborgen, laat ze het voor deze groep patiënten op alle fronten,
zowel preventief als curatief, af weten.
Nu heeft deze regering de briljante oplossing gevonden om psychotherapie voor
deze groep, af te doen als eigen verantwoordelijkheid.
Link naar artikel c.q. bijlage: http://members.rott.chello.nl/emweringh/artikel_8.html
Vriendelijk gegroet,
Namens het Bestuur:
Emma van Weringh
Maureen Vos