Informatie voor cliënten

REACTIES VAN CLIËNTEN(2)

1. Welke baat heeft u gehad bij uw psychotherapeutische behandeling(en)?
   
2. Hoe lang heeft uw behandeling geduurd en (evt.) hoe lang verwacht u nog nodig te hebben? Na hoeveel sessies, of hoeveel tijd begon u verandering te merken? Hoe ging dat verder?
   
3. Wat vindt u het belang van de psychotherapie voor de samenleving?

13
S. de Vries, Amsterdam
1. Ik ben nu ongeveer anderhalf jaar in therapie. In het begin kwam ik er omdat ik overspannen was door mijn werk en dat al de derde keer was. Ik wilde wel eens begrijpen waarom dat toch steeds gebeurde en hoe ik meer herhalingen zou kunnen voorkomen. Naarmate ik meer inzicht kreeg in mijn denken ben ik ook veranderingen gaan aanbrengen in de andere gebieden van mijn leven. Ik ben diep dankbaar dat psychotherapie bestaat en dat ik er nog gebruik van heb kunnen maken. Mijn relaties met anderen en mezelf zijn gezonder geworden, en de mogelijkheden van het leven worden steeds zichtbaarder en aanweziger. Toen ik de eerste afspraak ging maken twijfelde sterk ik of ik het leven nog wel wilde, nu lijkt het er verdacht veel op dat ik er volop in sta.

2. Ik begon aan therapie met de gedachte een paar keer te gaan en dan zou het vast wel weer gaan, maar ik merkte al snel dat hier een enorme mogelijkheid tot leren lag en dat ik een heleboel te leren had. Ik ga nu nog maar eens in de zes weken, maar na anderhalf jaar blijf ik nog steeds voelen dat ik heel erg veel haal uit de gesprekken met mijn therapeut. Het is moeilijk te zeggen na hoeveel tijd verandering begon op te treden. Zodra ik een bepaald gebied beter vond gaan of een vaardigheid onder de knie leek te gaan krijgen keek ik waar ik nu verder aan kon sleutelen. Ik was bang niet genoeg sessies te zullen hebben om de behandeling te voltooien, dus ik heb heel hard gewerkt. Het ging ook steeds in golfbewegingen omdat je tegenwerking krijgt uit de omgeving of moe bent of twijfelt aan iets of even niet weet hoe je verder moet en dan teruggaat naar oude patronen. Het was fijn om de tijd te hebben de nieuwe patronen de kans te geven vast te zetten in je keuzes. Met 10 sessies, of 20, heb je dat denk ik niet. Ik dacht voor een bepaald probleem te komen maar dat bleek slechts 1 van de uitingen van een centraal iets. Met een beperkt aantal sessies was ik daar niet aan toe gekomen. Nu is de therapie grondig en zeer effectief geweest. Alles gaat beter. Het was zwaar maar zo ontzettend de moeite waard.

3. Iedereen die de verantwoordelijkheid voor zijn of haar welzijn en functioneren wilt oppakken zou dat moeten kunnen doen, ook met een normaal salaris. De argumenten zijn bekend, het nut is bewezen in levens zoals het mijne. Ik hoop op een diepe depressie van het type 3 maanden niet uit de smoezelige pyama kunnen komen voor het voltallige kabinet, en ik wens het comite veel succes met het bedenken van acties!

12
NN
1.ik heb veel baat gehad van mijn psychotherapie.omdat ik seksueel misbruikt ben door mijn vader vanaf dat ik 2 jaar was tot ik 12 jaar was.ik heb in de therapie geleerd het te verwerken en het een plaats in mijn leven geven.zonder de therapie had ik niet het leven kunnen hebben dat ik nu heb.ik heb een goede baan,en sta goed in het leven.


2.mijn therapie heeft ruim 4 jaar geduurd,ik had wekelijks sessies.het duurde ongeveer 1 jaar voordat ik genoeg vertrouwen had om te gaan praten,ik was zeer angstig.



3.het belang voor de samenleving is dat als mensen goede therapie krijgen ze leren om met hun problemen om te gaan.waarna volledig kunnen deelnemen aan de samenleving door te gaan werken.ze zullen dan ook minder gebruik maken van de gezondheidszorg en uitkeringsinstanties.

11
M. Delima
1. Heb zeker baat gehad bij mijn psychotherapeutische therapie. Het was en is een lang proces! Uithoudingsvermogen van mij en van de behandelaar waren belangrijke ingrediënten. In dit proces heb ik mezelf zien veranderen en heb ik inzicht gekregen in al die ingewikkelde en vervlochten lijntjes. Heb leren vertrouwen, voor het eerst, dat er voor mij een plek was waar ik centraal mocht staan. Zeker geen gelijkmatige lijn omhoog maar meestal een pijnlijke zoektocht waarin het heel erg donker is geweest maar waarin ik ook mezelf heb leren terug vinden. Steeds meer kan ik voelen dat ik het leven, mijn leven, nu zelf mag gaan leven!
2. Mij behandeling is 12 jaar geleden gestart en hierin heb ik een aantal jaren individuele psychotherapie gehad (ambulant) en ben ik anderhalf jaar opgenomen geweest in een kliniek (inzichtgevende therapie met als doelgroep mensen met Borderline). De laatste 3 jaar heb ik een ambulante SPV-contact, 1x per 2 weken. Momenteel ben ik op het punt dat ik dit aan het afbouwen ben maar op zoek ben naar een vrij gevestigde psychotherapeut die ook analytisch kan werken. Met de stevigheid die ik in de afgelopen jaren heb opgebouwd kan ik nu wellicht die moeilijke, taaie, gebieden aan gaan pakken waar ik nog zo door gehinderd en geplaagd word.Dit overigens in goed overleg met m'n huidige SPV-therapeut. Dit wil ik ook ambulant en ja... de bezuinigingen gooide behoorlijk roet in mijn eten maar wat ik vooral geleerd heb in de afgelopen jaren is naar mezelf te luisteren en mezelf hierin serieus te nemen. Vandaar dat ik deze (laatste) fase ga starten en ook niet weet wanneer deze eindigen zal. Want de kracht zit 'm in de het feit dat ik zelf kan en mag voelen dat het zo goed is! Dan is het ook werkelijk mijn eigen proces. ik ben er trots op dat ik tegenwoordig op kan staan voor mijn eigen behoefte en belangen. Dat is al heel veel verandering...
3. Zeer belangrijk dat mensen de mogelijkheid krijgen om bij zichzelf stil te staan. In de huidige samenleving gaat het al zoveel om prestaties, buitenkant en geen mogelijkheid voor reflectie. Al die zaken die 'er onder' moeten blijven veroorzaken ook veel leed en schade. Kost ook veel geld volgens mij!

Ik ben in mijn jeugd jarenlang seksueel misbruikt door mijn vader, ik heb borderline en anorexia. En weet je, ik heb dat allemaal voor niets gekregen. En straks moet ik na vijftig zittingen gaan betalen omdat mijn leven klote is mede dankzij mijn vader? Hoe denken zij daar in Den Haag hoe iemand zich voelt als hij/zij aan het maximum zit en krijgt te horen; zelf betalen of doei. Moet je eens indenken dat die persoon misschien middenin een crises zit en geen geld heeft om therapie te betalen? ‘Wij’ mensen met een borderlinestoornis hebben veel uren therapie nodig om een leven te krijgen waarin ‘wij’ niet leven van crises naar crises. Een feit voor mij is dat als ik geen therapie had gehad de afgelopen vier jaar, ik er niet meer was geweest door suïcidaliteit.

Misschien is dat hun manier om ervoor zorgen dat de problemen worden opgelost? De hulpverleners staan met hun rug tegen de muur ook zij moeten werken voor hun geld. En waar worden straks alle vingers naar toegewezen als het cijfer van suïcidaliteit stijgt? Precies naar de hulpverlener die hulp wil bieden en zijn uiterste best doet om er te zijn voor de cliënt, maar gestopt word door een maatregel waar het VWS niet over heeft nagedacht.

Omdat ik er verder geen normale woorden voor kan vinden die het Ministerie van VWS het ‘zou kunnen’ begrijpen heb ik een verhaaltje gemaakt en er plaatjes bijgeplakt...

Groetjes Rider, een vrouw van 30 jaar die psychotherapie nog hard nodig heeft.

5
v.d. Kaay

1. Veel baat. Eindelijk iemand die naar me luistert en me begrijpt. 2. Tot nu 15 behandelingen. Er zullen nog vele volgen. Moeilijk in te schatten hoeveel nog. Na 10 sessies ging het al wat beter. 3. Heel belangrijk en voor iedereen.

4
R.Schouten

1. Heel simpel: ik kan functioneren. Ik kan werken. Zonder therapie was ik om te beginnen doodongelukkig geweest, had ik vanaf 1998 niet meer gewerkt of anders was ik van het ene hopeloze baantje in het andere gerold. Nu kan ik werken op mijn niveau (HBO ziekenhuislaboratorium) én ik kan sociaal functioneren (vrienden, relaties). Wellicht had ik mezelf anders van kant willen maken.

2. Na een jaar (15 sessies) gedragstherapie, weinig effect. Daarna even niets en daarna individueel een jaar (20 sessies, zelf betaald) structuur aangebracht. Dit begon enig effect te sorteren. Vervolgens een half jaar (20 sessies) individueel bij een psychiater als voorbereiding op groepstherapie. Enig effect. Nu al bijna 3 jaar groepstherapie (40-45 sessies per jaar). Na 1,5 jaar begon ik echt effect te merken. Nu heb ik een stuctuur en en basis van waaruit ik mezelf kan ontplooien, al heb ik nog wel de hulp van de therapeut en de groep nodig in casu de zaken waar ik nog echt moeite mee heb (relaties in de zin van liefdesrelaties maar ook vriendschappelijke, familie- en werkrelaties: omgang met mensen dus). Dit helpt me enorm. Ik heb nog wel een jaar of 1,5 jaar nodig denk ik.

3. Het belang van psychotherapie voor de samenleving vind ik enorm, in de zin dat we geen talent moeten verspillen. Je kan wel kil praten over mensen in de WAO of mensen die voor suïcide gaan, maar dit zijn mensen die in potentie een geweldige bijdrage aan de samenleving kunnen bieden. Dat levert de staat niet alleen een hoop belastingcentjes op maar ook de daden/inspanningen van deze mensen kunnen van groot maatschappelijk belang zijn. Ik heb de indruk dat heel erg wordt gekeken naar wat het kost om deze mensen een WAO uitkering of wat anders ook te geven, maar dat wat deze mensen de maatschappij te bieden hebben to-táál over het hoofd wordt gezien. Dus er is te veel korte termijn visie in de zin van wat bespaart het op korte termijn aan AWBZ-kosten en te weinig visie op de lange termijn over wat het bespaart en oplevert tegelijk als mensen gewoon naar behoren kunnen functioneren en dat vind ik erg triest en dom en schandalig bovendien. En ik ben boos.

Al die jaren heb ik mij afzijdig gehouden van het publieke debat, ben altijd voornemens geweest om als ik gepensioneerd ben mij voor de zaak in te zetten. Momenteel is het afbreukrisico in mijn werk zo groot dat ik het laat.

2
E. Verhagen

1. Ik heb veel baat gehad maar heb nog steeds veel baat bij de
   psychotherapeutische behandelingen. Ik heb meer zelfinzicht gekregen en leer te proberen dit in de praktijk ten uitvoer te brengen. Tevens probeer ik uit te vinden waar mijn grenzen liggen en dat lukt mij niet zonder psycholoog die als buitenstaander mij ieder keer erop wijs waar ik mee bezig ben.
2. 
   Mijn behandeling duurt nu al 4 jaar en dit duurt nog steeds.Door enorm veel traumatische ervaringen heb ik een lange tijd nodig gehad om eerst een vertrouwen op te bouwen tussen mij en de psychologe, dit is sinds het laatste jaar enorm gegroeid.
   Nu pas kan ik bepaalde dingen vertellen die al 20 jaar in mijn hoofd
   begraven liggen, door het geduld van mijn psychologe.
   Een verademing. Voorlopig denk ik zeker nog wel een jaar nodig te hebben, als ik op deze voet verder kan gaan, maar dan moeten er geen gekke dingen gebeuren.
3. Momenteel leven we allemaal in zo`n gestresste samenleving dat het steeds meer noodzakelijker voor mensen gaat worden om deze hulpverlening te gaan zoeken. Het grootste gedeelte van lichamelijke klachten komen voort uit psychische klachten, de zgn psycho-somatische klachten, al willen we er niet aan, het is wel zo, en dan heb je aan een goede vriendin best wel wat, maar is niet
   deskundig genoeg om je te helpen.
   Conclusie: Juist meer behandelingen moeten vergoed gaan worden.

1
Ronald Nab

1. De baat die ik had is het leren herkenen en kennen van de verschillen van het verleden en het heden. Gebruikmakend van de handvaten die mij aangerijkt werden. Alles leren een plek geven en er later gebruikmaken van die ervaringen. Nu werkzaam als werkleider bij de socialewerkvoorziening begeleiding geven aan een groep van 30 verstandelijk gehandicapte medewerkers.
2. 1 jaar bij een psychiater en 1 1/2 jaar psycholoog. Hierbij terugkijkend erg zwaar geweest maar zeker geen spijt van. Ik was begonnen met 2x in de week en later 1x in de 14 dagen.
3. Het belang is aan de ene kant heel erg jammer, maar helaas een noodzakelijk kwaad. Helaas zijn er teveel mensen die niet uit een geborgen leefomgeving komen. Waarde en normen lopen vaak nogal ver uitelkaar en worden moeilijker te begrijpen als je niet de steun en begeleiding krijgt om deze verschillen beter te waarderen en te verstaan. Het belang is dan ook dat psychotherapie moet blijven bestaan en dat die toegankelijk blijft voor iedereen uit alle lagen van de bevolking.