16|3|04
Geachte leden van de vaste kamercommissie,
Heel graag wil ik mijn stem laten horen in de discussie rond
het al dan niet vergoeden van psychotherapie.
Ik heb rechten gestudeerd, en heb op de Raad
van State als juriste gewerkt. Ik hield het werken niet vol
vanwege ernstige jeugdtrauma’s.
Ik ben opgenomen geweest, en volg nu een intensieve psychotherapeutische
behandeling. Op dit moment doe ik mee aan een wetenschappelijk
onderzoek van de universiteit van Leiden en het academisch
ziekenhuis van Amsterdam voor hersenonderzoek bij getraumatiseerde
mensen.
Bij dit onderzoek is o.a. een overduidelijke posttraumatische
stress-stoornis vastgesteld.
Met behulp van hersenonderzoek zal bekeken worden,
wat de veranderingen in de hersenen zijn als gevolg van langdurige
trauma’s
in de jeugd.
Ik noem dit, omdat het idee bestaat, dat psychische
klachten ‘tussen
de oren zitten’. Dat psychotherapeuten zielige mensen
te lang behandelen voor hun eigen werkverschaffing. En dat
de staat
daaraan mede een halt toeroept door een groot deel van de vergoeding
voor psychotherapie uit de AWBZ te halen.
De realiteit is echter een heel andere. Bij mensen
met trauma’s
is fysiek aantoonbaar dat zij anders functioneren dan gezonde
mensen. Ook is bij wetenschappelijk onderzoek aangetoond, dat
een psychotherapeutische behandeling hier fysiek (op de hersenen)
een positieve invloed op heeft.
Op de mogelijkheden voor herstel wordt op dit moment drastisch
beknibbeld. Het maakt mij vreselijk kwaad, dat mensen die in
hun jeugd 200 tot 300 keer zijn verkracht, het moeten doen met
55 behandelingen. Er wordt veel werk gemaakt van de voorlichting
tegen kindermishandeling. En als de kinderen volwassen zijn,
laten we ze in de kou staan met 55 behandelingen. Het is niet
op te brengen, om die behandelingen zelf te gaan betalen. Naast
de vrijgevestigde psychotherapeuten dreigen nu ook alle GGZ-instellingen
getroffen te worden met deze maatregel, waar veel mensen met
jeugdtrauma's deze proberen te verwerken.
Met een laag inkomen is het niet mogelijk ongeveer 400 euro
per maand op te hoesten. Over een tijdje zullen, als het tegenzit,
al deze mensen bovendien in de bijstand belanden. Dan is er geen
plaats meer in de WAO.
Ik vraag u dringend uw medewerking, om te voorkomen dat getraumatiseerde
volwassenen hun leven lang zullen kampen met herbelevingen van
de vroegere verschrikkingen en armoede als gevolg van het niet
kunnen functioneren. U zult begrijpen, dat mijn brief een hartekreet
is, niet alleen voor mijzelf, maar voor vele duizenden anderen. Graag wil ik, als dat nodig is, mijn brief persoonlijk
komen toe lichten.
|
16|3|04
(..)Middels dit schrijven wil ik, vanuit
de visie van iemand die lijdt aan de borderline-persoonlijkheidstoornis
verzoeken uw invloed aan te wenden, om voor enkele duizenden psychiatrische
patiënten een persoonlijk drama te voorkomen. Zowel de oorspronkelijke
bezuinigingsmaatregel als de voorgestelde versoepeling zullen voor
mensen, welke voorheen recht hadden op 90 behandelingen, dan wel
een onbeperkt aantal behandelingen bij een Riagg, weinig zoden
aan de dijk zetten. Net als in de reguliere zorg zijn er ook in
de geestelijke gezondheidszorg patiënten, welke door hun ziektebeeld
dan wel stoornis, jarenlang therapie / behandeling nodig hebben
om weer een aanvaardbaar leven zonder lijden te kunnen leiden.(..)
Lees verder |
10|3|04
Ik ben sinds
juli 2001 in therapie. Ik heb of moet zeggen had last van een dissociatieve
persoonlijkheidsstoornis. Ik was niet aanwezig bij alles wat
mij
overkwam en
vluchtte weg in een fantasiewereldje. Met behulp van mijn fantastische
therapeute bij de RIAGG ben ik er ten eerste achter gekomen wat
er mis ging
en ten tweede kom ik er nu steeds meer achter wat ik eraan kan
doen. Het
succes is vooral te danken aan haar geduld en het feit dat ik op
mijn eigen
tempo erachter kon komen wat er misgaat.
Dit was nooit mogelijk
geweest wanneer ik van te voren al die 30 keer als
limiet had opgekregen. Ik steun de actie, ik vind dat iedreen
recht heeft op
een groot geluk als het mijne!!!
|
10|3|04
Als bijna 45-jarige vrouw met een gecompliceerd, onaangenaam verleden
ben ik nu eindelijk zover dat ik, dankzij ruim 2 jaar psychotherapie,
waarvan de directe aanleiding ligt bij een depressie en burnout,
leer te leven i.p.v. te bestaan. Voor mij is het een feit dat,
wanneer ik de behandeling afmaak, het leven ook prettig zal worden
en ik beter in staat zal zijn om mijn twee kinderen, mezelf en
de rest van mijn omgeving zo gelukkig mogelijk te maken.
Blijft psychotherapie vergoed, dan zal dit uiteindelijk niet alleen
financieel voordeel opleveren (minder wao-uitkeringen), maar ook
een gezondere maatschappij. |
9|3|04
Het is een raar en een duur besluit om mensen die langdurig psychotherapie
nodig hebben, die te ontnemen. De mensen die deze therapie
nodig hebben, hebben niet de middelen om dit
verder zelf te betalen na 30 zittingen, want het feit dat zij
deze
langdurige therapie nodig hebben, zegt al iets over het feit
dat zij op
dit moment ( nog) niet voldoende functioneren, waardoor zij veelal
tot de lage inkomens groepen behoren.
Dit betekent dat mensen die met de juiste hulp weer zelfstandig
of
voor een
deel zelfstandig kunnen worden nu geheel of gedeeltelijk zorg
afhankelijk worden gehouden, waardoor de uitgaven voor opnames,
langdurige
uitkeringsverstrekking, hoger medicijn gebruik etc. de bedragen
die met
deze bezuiniging gewonnen worden, ver overschrijden.
De logica is hier dus ver te zoeken, omdat dit meer verlies dan
winst
oplevert.
Dit nog los van het onnoemelijke en onnodige leed dat bij deze
patientengroep wordt veroorzaakt doordat hun klachten niet meer
behandeld
worden.
Ik neem aan dat het ook niet normaal wordt gevonden om een patient
halverwege een operatie naar huis te sturen als hij de tweede
helft van
zijn operatie niet meer kan betalen, dus het verbaast me dat
iemand kan denken dat dit voor psychotherpie wel zou kunnen.
Het gaat
hier om ziektebeelden die behandeld moeten worden, en waar de
mensen zelf niet om gevraagd hebben.
En de mensen uit de achterban van onze vereniging hebben deze
stoornis zelfs
nog te "danken" aan het ondergaan van diverse vormen
van geweld door
anderen.
Het is onmenselijk om hierop te bezuinigen terwijl er bv wel
geld is voor
het op de been brengen van complete politiemachten , ME etc.
bij een
voetbalwedstrijd, elke week,
of eindeloze onderzoeken rond de vraag of gedetineerden wel samen
in 1 cel
mogen. Psychiatrische patienten op een afdeling, waar zij bv
terecht komen
wanneer er geen therapie voor hen is, vanwege bezuinigingen bij
voorbeeld,
krijgen ook geen eenpersoonskamer met TV en alles, terwijl zij
geen dader,
maar slachtoffer van geweld zijn en op hen mag wel worden bezuinigd!!
CvdH,
Caleidoscoop, landelijke vereniging voor mensen met een dissociatieve
stoornis.
|
8|3|04
30 jaar heb ik full-time gewerkt, 30 jaar heb ik mijn kennis, kunde,
verantwoordelijkheidsgevoel en loyaliteit gegeven aan de maatschappij.Ik
ben drie jaar geleden getroffen door een zeer zware vorm van burn-out.
Ik heb de hulp nodig van een deskundige en ik heb meer dan 30 zittingen
nodig om mijzelf staande te kunnen houden en weer deel te kunnen
nemen aan het arbeidsproces. Ik werk keihard om mijn doel te bereiken
en wil u vragen om mededogen! (2eK)
|
8|3|04
Ik steun zeker deze actie. Helaas zal Hoogervorst
er wel niet zoveel van afweten wat psychotherapie voor je kan doen.
Ik heb het nu niet meer nodig, maar de tijd dat ik het hoog
nodig
had voor persoonlijkheidsstoornissen, is er geweest.
Daarom weet ik dat het voor een ieder van ons, of nu of in
de toekomst
erg belangrijk is om van deze vorm van therapie gebruik te mogen
maken. Minister Hoogervorst, u zou es beter na moeten
gaan of het inderdaad niet zoveel kwaad kan. In mijn
ogen gebeurt hier nu meer kwaad dan goed. |
8|3|04
Deze maatregel treft mij direct.
Ik ben onder psychiatrische behandeling sedert oktober 2002.
Het is nog steeds noodzakelijk dat ik verdere behandeling krijg.
Met deze maatregel wordt echter roet in het eten gegooid.
Kunt U zich sterk maken voor mij, opdat mensen zoals ik een
eerlijke kans krijgen te genezen van een verschrikkelijke depressie?
Ikzelf worstel al 18 jaar met mijn depressie. Deze behandeling
verhoogt de kwaliteit van mijn leven en is dus voor mij onmisbaar.
|
8|3|04
Ik ben 36 jaar en al 12,5 jaar
in therapie bij mijn psychiater. Ik heb zeer ernstige psychiatrische
problemen. Ondermeer persoonlijkheidsstoornissen, ernstige dissociatieve
stoornissen, stemmingsstoornissen, angstproblemen, hechtingsstoornissen,
enz. enz. enz. Ten gevolge van een zeer traumatische jeugd.
Ik heb altijd al problemen gehad om met die
90 zittingen rond te komen. Mijn psychiater en ik hebben
altijd zorgvuldig moeten
plannen. Elke keer tussendoor een jaar in dagtherapie gecombineerd
met opnames waardoor er een jaar verstreek en ik weer opnieuw
90 zittingen kreeg. Ik kon een keer per drie weken naar haar
toe wat veel te weinig was voor mijn toestand. Daardoor heb
ik ook zo'n 28 opnames's in psychiatrische ziekenhuizen en
PAAZ
afdelingen nodig gehad. Behelpen, behelpen, behelpen.
Lees verder
|
7|03|04
Als je zelf niet zo diep in de problemen hebt gezeten, heb je geen
idee waar je het over hebt. Ik weet het helaas inmiddels wel
en ik weet ook dat ik (en met mij waarschijnlijk heel veel
mensen) het zonder hulp niet redden. Psychisch ziek zijn is
ook ziek zijn en wij hebben recht op hulp!!!!! Moeten wij in
een land gaan leven waarin alleen mensen met veel geld aan
juiste hulp kunnen komen? Ik vind dit onacceptabel en steun
daarom STAP.
|
4|03|04
Ik heb al enkele jaren psychotherapie
en zou niet in staat zijn de bijdrage aan onze maatschappij te
leveren die ik nu lever zónder de therapie die ik genoten
heb en die ik ook echt nodig had en nog steeds nodig heb trouwens.
Ik werk op een ziekenhuislaboratorium, dit voor de statistieken.
Ik steun uw actie van harte! |
3|03|04
Ik heb een dochter van 15 jaar, die lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis, ontwikkeld
mede door langdurig seksueel misbruik, zij verwondt zichzelf en heeft een
erg negatief zelfbeeld. Ik moet er niet aan denken dat zij uiteindelijk na
een jaar van zoeken naar de beste remedie (zij slikt ook anti-depressiva)
en thans gestart te zijn met de juiste psychotherapie, zij door bezuinigingen
zou moeten stoppen daarmee. Dat zou zelfs kunnen betekenen dat zij zelfmoord
pleegt. Dus voor ons een zaak van leven of dood.
|
28|2|04
Er wordt op dit moment een documentaire van mijn levensverhaal gemaakt. Mijn
verhaal is niet een mooi verhaal, ik heb een verleden van sexueel misbruik
dat mij is aangedaan door mijn vader. Ik ben blij dat ik jaren therapie heb
kunnen krijgen om mijn trauma's te kunnen verwerken. De laatste paar jaar
wordt dit uit de awbz genomen. Mocht ik van hulp kunnen zijn dan hoor ik
dat graag.
M.H.
|
27|2|04
De maatregel van de overheid om slechts 30 sessies psychotherapie
te vergoeden, baart mij grote zorgen.
Zelf ben ik klinisch in behandeling bij de Symfora Groep.
Dit wordt
wel
volledig vergoed door de AWBZ. Ik heb zo het idee dat, als deze
maatregel
daadwerkelijk doorgevoerd wordt, er veel meer mensen voor klinische
psychotherapie (moeten?) gaan kiezen, terwijl voor bepaalde personen
deze vorm misschien helemaal niet passend is. Op deze manier worden
lange
wachtlijsten gecreeërd, die helemaal niet nodig hoeven te
zijn. In mijn
beleving is deze maatregel dus gewoon volledig nutteloos.
Bij deze betuig ik dus mijn steun aan uw organisatie, om er voor
te
waken
dat men gewoon adequate therapie kunnen krijgen, zonder zich al
te veel
zorgen te moeten maken over de financiële kant van het verhaal. |
26|2|04
Hierbij wil ik aangeven dat ik nu sinds een aantal maanden behandelingen
psychotherapie volg.
Hierdoor is het mogelijk dat ik ondanks mijn depressie/persoonlijkheidsstoornis
weer kan werken en weer kan functioneren als moeder en vrouw in
mijn gezin. Als deze psychotherapie er niet zou zijn, zou ik de
ondersteuning missen, die het me nu mogelijk maakt om mijn leven
weer op te kunnen pakken en verder te gaan met leven in plaats
van alleen te bestaan. (...) C.deR.
Lees verder |
25|2|04
Na jaren van strijd i.v.m. zware depressies
ben ik nu sinds een jaar in psychotherapie bij dokter Frijns (psychiater)
te Rotterdam. Dit allemaal tot grote tevredenheid.
Door de intensieve psychotherapie gaat het nu wat beter met mij.
Ik ben er ook van doordrongen dat zware depressies alleenmaar bedwongen
kunnen worden door pillen, praten, rust en tijd. Het praten is
een zeer wezenlijk onderdeel daarvan. Een maximum van 30 psychoterapie
behandelingen is veel en veel te weinig om mijn recidiverende ernstige
depressies aan te pakken en hiervan te kunnen genezen.
Ik protesteer daarom tegen het overheidsbesluit om het aantal psychoterapie
behandelingen tot een maximum aantal van 30 te laten vergoeden.
Hierdoor zullen vooral mensen met een smalle beurs of uitkering
in mogelijk zware geestelijke nood kunnen komen te verkeren. |
25|2|04
Ik wil graag mijn steun betuigen omdat ik zelf ook bij jullie in
behandeling ben.En dat de regiring moet bezuinigen snap ik wel
maar door de behandelingen in te korten hebben ze geen flauw idee
wat ze veroorzaken. Mensen zoals ik die die hulp heel hard nodig
hebben komen strax in de knoop te zitten omdat er niemand is die
hun kan helpen.En weet je wat dat doet met onder andere depressieve
mensen.Als die depressie door blijft gaan en alleen maar erger
wordt omdat hun 30 behandelingen op zijn, dan kan die depressie
zelfs zo erg worden dat ze zelfmoordneigingen krijgen. Mijn vriendin
is ook zwaar depressief en zij heefd al heel veel afscheidsbrieven
achtergelaten omdat ze zelfmoord wou plegen maar nu ze bij altrecht
hulp heeft gekregen in een praat groep gaat het al stukken beter
en voelt ze zich weer zelfverzekerd en niet waardeloos zodat ze
haar eigen leven zou eindigen. En mensen met problemen vanwege
een verkrachting, denken ze daar in den haag nou echt dat na 30
gesprekken die problemen ineens over zijn. Dus echt niet. En anders
moeten ze zelf maar is voor een tijdje met zo'n behandeling meedraaien
en dan zien ze dat de eerste 10 gesprekken alleen al alleen maar
kennismakingsgesprekken zijn. dus eigenlijk heb je dan nog maar
20 gesprekken over en dat werkt dus helemaal niet. Ik hoop echt
dat we hier iets aan kunnen doen. |
25|2|04
Ik ben al een aantal jaren onder psychotherapeutische
behandeling bij een RIAGG-instelling. Deze behandeling
slaat aan - zoveel is gelukkig duidelijk. Maar ik ben nog
niet klaar. In dit jaar heb ik al weer 5 gesprekken gehad; oh help,
nog
maar 25 te gaan. Is het de bedoeling dat ik moet racen om een uit
de
lucht gegrepen limiet te behalen? Als het aan de overheid ligt,
kennelijk wel. De behandeling slaat o.a. aan omdat ik zeggingsmacht
heb over
tempo en inhoud, hij slaat aan omdat ik vanaf het begin wist dat
ik alle tijd zou krijgen en dus me geen zorgen hoefde
te maken wanneer het langzaam ging - en dat ging het
in de eerste paar jaar zeker. Nu wordt mijn genezingsproces
uit mijn zeggingsmacht weggehaald en bij een beleidsregel
neergelegd - hoe absurd! Alsof ik midden in een behandeling
tegen welke somatische ziekte dan ook te horen krijg dat ik
die behandeling
moet staken, nota bene terwijl de behandeling succesvol
dreigt te worden. Het is om te janken. Nog een vreemd effect
van dit beleid:
ik zit in de WAO op grond van een fikse burnout. De overheid
geeft mij aan alle kanten te kennen dat ik zo snel mogelijk
dien te reintegreren,
want ik ben zo'n belasting voor de maatschappij. En net
die ene behandeling die ik heb om de burnout te boven te komen
en om werk
voor mij te laten werken in plaats van andersom, net die
behandeling wordt stopgezet. Wat wil Den Haag nou eigenlijk? En
laat Den
Haag maar zitten; kan iemand mij uitleggen waarom dit constructief
voor
mij zou moeten zijn?
Goh, mevrouw, u heeft uw been gebroken. Wat een pech: wij mogen
niet
meer gipsen. Hier heeft u een stel krukken en veel succes verder.
Wat mij brengt bij de handelingsmacht van alle psychotherapeuten
die
met
clienten zoals ik te maken hebben. Ik ben blij dat er actie gevoerd
wordt vanuit de beroepsgroep, maar wanneer puntje bij paaltje komt:
is
het teveel gevraagd van psychotherapeuten dat ze domweg weigeren
deze
beleidsmaatregel uit te voeren? Gewoon doorgaan met behandelen,
ook al
wordt het niet betaald? Hebben psychotherapeuten niet net als artsen
een
verantwoordelijkheid voor hun eigen professionaliteit?
En ten slotte: Ik heb zelf ook handelingsmacht. Niemand kan beslissen
wanneer ik klaar ben met de therapie: dat kan uiteindelijk alleen
ikzelf.
Mijn therapeute kan dat niet beslissen voor mij en de overheid
natuurlijk al helemaal niet. Dus geef ik mijn steunbetuiging af,
stuur ik brieven naar het zorgkantoor en ben ik bereid
tot andere vormen van
actie.
Mijn 'puntje bij paaltje': ben ik na 30 sessies niet klaar,
dan zoek ik
een andere weg. Vertraging en hoge kosten zullen het resultaat
zijn,
maar dat is beter dan iets niet afmaken wat overduidelijk goed
voor me is.
Veel succes toegewenst met de lopende en komende acties. Dat Den
Haag tot inzicht mag komen...
|
19|2|04
Afgelopen
week vertelde mijn therapeut het schokkende nieuws over het maximaal
aantal psychotherapiegesprekken dat nog maar vergoed zal gaan
worden. Dertig…30…dat is… drie keer tien gesprekken…twee
maal vijftien gesprekken…dat is… Nee, hier is niet
over nagedacht. Dit is belachelijk.
Ten eerste insinueert deze maatregel dat er wellicht veel onrechtmatig gebruik
wordt gemaakt van deze vorm van hulpverlening. Geloof me, men klopt niet voor
de lol aan bij een therapeut, en je komt ook niet zomaar binnen. Meestal hebben
de eigenlijke problemen al vele (negatieve) neveneffecten met zich meegebracht,
die bij eerdere aanmelding voorkomen hadden kunnen worden. Bijvoorbeeld schulden,
werkloosheid, verslechterde gezondheid, verslaving ten gevolge van verkeerde
zelfmedicatie, contact met justitie, verbroken relaties, sociaal isolement, geweld,
misbruik, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Daarbij moet je tegenwoordig als
startende cliënt behoorlijk assertief en mondig zijn: je moet je last en
waar je aan wilt werken goed kunnen verwoorden, want anders kom je niet eens
door de intakeprocedures heen
Lees verder
|
18|2|04
(..)Volgens het kabinetsbesluit van de 30 zittingen ben ik inmiddels
dus 'hopeloos'. Ik heb geen recht meer op psychotherapie;
ik had het sneller moeten doen. Ik moet nu dan maar stoppen met
mijn therapie:
als het zo lang duurt, heeft het kennelijk toch geen zin bij mij.
Stoppen??! Hopeloos??!! Ik wil helemaal niet stoppen, ik zit middenin een
proces! En dat het lang duurt, betekent niet dat de therapie niet aanslaat,
het betekent slechts dat er veel tijd voor nodig is. Ik ben niet
hopeloos: ik ben een hoogopgeleide vrouw van 26 die graag een
bijdrage wil gaan leveren aan de samenleving en die daar ook de
capaciteiten voor heeft. M.B.
Lees verder
|
18|2|04
Ik steun de actie STOP de AFBRAAK van de PSYCHOTHERAPIE. Als
dit vier jaar eerder was gebeurd, dan was ik na 30 behandelingen
van de psychoterapeut nu mijn schoonzus kwijt geweest en had ik
een heel ongelukkige broer gehad.
Even voor de duidelijkheid ze is na vier jaar nog steeds in therapie
en niet omdat ze dat nou zo leuk of interessant vindt, maar omdat
ze misbruikt is door haar vader. Ze is emotioneel nog steeds een
wrak, maar zonder hulp had ze allang zelfmoord gepleegd.
Kortom ga hier ook a.u.b. niet op bezuinigen. De mensen waar het
hierom gaat zitten toch al diep in de elende en help ze daar niet
verder in, maar help ze om eruit te komen. PLEASE!!!!
Dit wou ik even kwijt (mede namens mijn schoonzusje).
F.V. |
17|2|04
Bij deze mijn steunbetuiging. Ook ik ben verbijsterd door
de (aankomende?) maatregelen. Zelf ik ben ik nu
nog in behandeling. Wanneer ik niet behandeld zou zijn
door een psychotherapeut, zou ik mijn leven niet zo
kunnen leven zoals ik dat nu doe en zou ik de maatschappij
veel meer gekost hebben. In mijn jeugd heb ik trauma's
opgelopen, maar door behandeling heb ik mijn leven
op de rails kunnen zetten en werk nu als docente aan
een Hogeschool. Wanneer ik iets voor de actie zou
kunnen betekenen, zoals bijvoorbeeld mijn verhaal
mailen aan een politicus, dan word ik graag op de
hoogte gesteld.
E.G. |
13|2|04
Ik steun de actie STOP de AFBRAAK van de PSYCHOTHERAPIE.
30 sessies is absoluut te weinig voor de na-zorg na een Vitale
Depressie (Burn-Out), wat te beginnen indien de dertig sessies
zijn verlopen en het herintreden in de maatschappij nog altijd
niet heeft kunnen plaatsvinden?? Draai deze beslissing (Luchtballon)
z.s.m. terug! Depressie is volksziekte nummer twee en hard opweg
om nummer een te worden, het leed door deze maatregel is hier niet
te overzien!
H.L. |
13|2|04
Middels deze weg wil ik graag mijn steunbetuigen aan jullie actie.
Ik ben client bij de Gelderse Roos te Ede.
Het is inderdaad niet fair, dat mensen noodgedwongen met hun therapie
dienen te stoppen, wanneer zij het financieel moeilijk hebben.
Voor
de meeste mensen is het al een hele stap om de beslissing te maken
om daadwerkelijk hulp te zoeken bij een psychotherapeut.
Iedereen moet in zijn eigen tempo de kans krijgen om therapie op
de juiste manier
te volgen. En de een is sneller als de ander. Dat
is met alles zo. Maar ga mensen wederom niet weer
op de financiele kant van het verhaal pakken.
Geef iedereen een eerlijke kans, maar daar schijnt dit kabinet
veel moeite mee te hebben. Mijn ziekenfonds
(Amicon) heeft de 30 behandelingen al standaard aangepast
per 01 januari 2004. Als de vergoedingen dus 30 zittingen
bij het AWBZ verbruikt zijn, dan geldt
voor de vergoeding een wachtijd van 1 jaar. Jullie heel
veel succes met de actie en ik hoop dat er een goed antwoord
voor ons allemaal uitkomt. Wij op een normale manier, in
een juist tempo therapie en jullie het behoud
van jullie banen.
|
| |
| |
|
