Maastricht, 6
maart 2004
Graag zou ik mezelf kort willen voorstellen, alvorens te komen tot de reden waarom ik met u contact zoek. Mijn naam is G.E., ik ben 30 jaar en lijdt aan de borderline-persoonlijkheidsstoornis. Ik heb al mijn leven lang psychische problemen, te beginnen met een ellende jeugd waarin ik het slachtoffer van sexueel misbruik ben. Vanaf mijn jeugd volgden periodes van zware depressies, een aantal zelfmoordpogingen en een aantal klinische opnames. Nu ben ik sinds ruim anderhalf jaar in ambulante behandeling bij een Riagg en slaag ik er langzaamaan in om mijn leven weer op de rails te krijgen. Ik heb nu een baan en een relatie. Toch is iedere dag nog een gevecht, tegen mijn mezelf, mijn eigen irrationele denkbeelden, de impulsiviteit en de zelfdestructiviteit, waarover ik nog onvoldoende controle heb. Met de hulp van een zeer deskundige psychotherapeute is een proces in gang gezet om te veranderen. Door middel van dit proces worden trauma’s, irrationele denkbeelden en ander psychisch leed losgeweekt en krijg ik handreikingen om aan deze zaken een andere plek te geven. Met als uiteindelijk doel dat ik meer grip zal krijgen op mijn bestaan. Maar veranderen kost tijd. Heel veel tijd. Om een kans te krijgen op een beter leven heb ik nu reeds een veelvoud van 50 psychotherapeutische behandelingen achter de rug. En het proces is waarschijnlijk ergens halverwege het uiteindelijke doel.
Middels dit schrijven wil ik, vanuit de visie van iemand die lijdt aan de borderline-persoonlijkheidstoornis verzoeken uw invloed aan te wenden, om voor enkele duizenden psychiatrische patiënten een persoonlijk drama te voorkomen. Zowel de oorspronkelijke bezuinigingsmaatregel als de voorgestelde versoepeling zullen voor mensen, welke voorheen recht hadden op 90 behandelingen, dan wel een onbeperkt aantal behandelingen bij een Riagg, weinig zoden aan de dijk zetten. Net als in de reguliere zorg zijn er ook in de geestelijke gezondheidszorg patiënten, welke door hun ziektebeeld dan wel stoornis, jarenlang therapie / behandeling nodig hebben om weer een aanvaardbaar leven zonder lijden te kunnen leiden.
Om
de gevoelens van de vele duizenden die zich op dit moment in langdurige
psychotherapie bevinden te verwoorden, kan ik het beste een vergelijking
trekken met de reguliere gezondheidszorg. Wanneer je in de geestelijke
gezondheidszorg met een blootgelegde ziel in de steek gelaten wordt, is dat
eigenlijk hetzelfde als wanneer bij een openhartoperatie de chirurg halverwege
zou weglopen omdat de patiënt zijn tijd om is.
De gevolgen van de voorgenomen
maatregelen zullen ook niet van de lucht zijn. Een aantal mensen zal het
helemaal niet meer zien zitten en zelfmoord plegen. Anderen en in het
gunstigste geval reken ik mijzelf tot deze tweede categorie, zullen niet langer
in staat zijn om hun maatschappelijke positie te handhaven. Ook zal er een
toename in het aantal klinische opnamen komen. Dit geheel zal uiteindelijk
leiden tot maatschappelijke kosten in een veelvoud van het te bezuinigen bedrag
van circa 76 miljoen euro, waar we het nu over hebben bij de bezuinigingen op
de psychotherapie.
Met klem zou ik u willen vragen,
om ook patiënten in de geestelijke gezondheidszorg, uiteraard middels
zorgvuldige indicatiestelling en doorverwijzing, het recht te laten behouden op
een ander, beter leven. Zeker nu dit kabinet normen en waarden zo hoog in het
vaandel voert. Want psychiatrische patiënten behoren wel tot een sociaal
zwakkere groepering in onze maatschappij. Het is een kwetsbare groep mensen,
die dagelijks vechten om dat te behouden of te bereiken, waar gezonde en goed
functionerende mensen geen moeite voor hoeven doen. En het zou een standaard binnen normen en waarden moeten zijn,
dat je een dergelijke groep niet onderuit haalt, maar helpt waar mogelijk.
Uit de grond van mijn hart zou ik
u dan ook willen verzoeken om de beperkingen, die het gevolg zijn van de
bezuinigingen op de psychotherapie terug te draaien om zo de gigantische onrust
te bedwingen bij mensen die al genoeg aan hun hoofd hebben.
Voor
de nabije toekomst wens ik u een waardevolle bijdrage als
volksvertegenwoordiger toe om ervoor te zorgen dat voor direct en indirect
betrokkenen geen beperking meer wordt gehanteerd op zo iets elementairs als de
zorg voor een ernstig psychisch zieke medemens. Bezuinigingen op het front van
psychotherapie betekenen voor een zeer zwakke en kwetsbare groep in onze
samenleving dat hen - vaak de enige -
kans op een ander, beter leven dan tot nu toe wordt ontnomen.
Ik
wil u reeds bij voorbaat, namens vele anderen, danken voor uw aandacht en
inspanning,
Hoogachtend,
NN