___________LORENTZHUIS___________________

Centrum voor systeemtherapie, opleiding en consultatie

Aan: Ministerie van VWS T.a.v. Zijne Excellentie Drs. H. Hoogervorst

Postbus 20350

2500 EJ Den Haag

i.a.a. leden van de vaste kamercommissie Volksgezondheid.

Haarlem, 08 april 2004

Geachte heer Hoogervorst,

Hartelijk dank voor uw brief d.d. 06-04-2004. Ik stel het op prijs dat u mijn brief en suggesties serieus hebt genomen. Wel wil ik graag reageren op uw antwoord.

Natuurlijk zijn er in ons vak inhoudelijk verschillende opvattingen. Dat is maar goed ook. In elk levend vak is er een voortdurende dialoog gaande, dat zorgt voor ontwikkeling. Maar op een punt zijn wij het als collega’s psychotherapeuten volledig eens: de voorgestelde maatregelen tot beperking psychotherapie zijn schadelijk voor vele cliënten en slecht onderbouwd. Zowel psychiaters-psychotherapeuten als psycholoog-psychotherapeuten zijn het volstrekt eens in hun afwijzing van de voorgestelde maatregelen. Ook de verschillende referentiekaders zijn eensluidend in hun oordeel. Uw opmerking dat de beroepsgroep het niet voldoende eens is kan ik derhalve niet onderschrijven.

U zult uit de vele mails en brieven die de afgelopen weken naar leden van de vaste kamercommissie en naar u zijn gestuurd hebben begrepen dat wij ons allen ernstige zorgen maken over de gevolgen van het voorgestelde beleid. Natuurlijk begrijpen wij dat er bezuinigd moet worden maar niet op deze manier. Ik neem aan dat u uit de brief die door 32 hoogleraren is ondertekend begrepen zult hebben dat ook langerdurende psychotherapie noodzakelijk en effectief is bij zeer complexe psychische problematiek. Alleen vakmensen kunnen deze indicatie stellen. En nogmaals, dat doen wij niet vaak. Het merendeel van de cliënten is geholpen met 30 zittingen psychotherapie of minder. Psychotherapeuten hebben bijna allen een universitaire studie achter de rug en aansluitend nog 5 jaar intensieve postdoctorale opleiding. Het getuigt van wantrouwen in onze expertise dat de indicatie nu door een overheidsbeleid gestuurd moet worden in plaats van door vakmensen. De recente ontwikkelingen geven daarbij het beeld van hap-snap beleid. Psychoanalyse mag onbeperkt, want daar wordt een zorgvuldige indicatie voor gesteld. Geldt dat dan niet voor andere vormen van psychotherapie? Persoonlijkheidsstoornissen krijgen 50 zittingen want dat is ernstige problematiek. Chronische angststoornissen niet? Kinderen en jeugdigen mogen ook 50 zittingen want die kunnen nog geen persoonlijkheidsstoornis hebben ontwikkeld. Kunnen we nog meer uitzonderingen aandragen? Wat dacht u bijvoorbeeld van de vele casussen met problematiek van ernstig huiselijk geweld die ik behandel. Het doorbreken van de spiraal van geweld hoeft niet zo lang te duren maar om deze verandering te laten beklijven is soms een langdurige behandeling nodig. Beide partners en ook de kinderen betrek ik in deze therapieën. Deze therapieën zijn succesvol en besparen zowel betrokkenen als de gemeenschap veel leed en kosten. De meeste cliënten kunnen zelf geen zittingen betalen, zelfs de eigen bijdrage valt vaak moeilijk en soms niet op te brengen. Moet ik nu de kinderen inschrijven om 50 zittingen te kunnen declareren of is het beter een persoonlijkheidsstoornis te diagnosticeren bij een van de ouders? Liever zou ik een kwalitatief hoogwaardige contextuele diagnostiek doen waarin de individuele problematiek van betrokkenen wordt verbonden met de relationele context waarin deze plaats vindt. Kamerleden en overheid hoeven geen verstand te hebben van ons werk, dat is onmogelijk. Het lijkt me daarom ook beter de inhoud en indicaties aan vakmensen over te laten. Dat voorkomt dat de maatregelen niet leiden tot bezuinigingen maar juist tot oplopen van kosten. Professor Verheul liet zien in het RTL nieuws van zaterdag 3 april dat de bezuiniging van € 74000.000,00 tot een kostenpost van € 225.000.000,00 zal leiden. Ik denk dat dit een reële schatting zal blijken te zijn.

In de vele brieven die verstuurd zijn is voorgesteld om de huidige regeling te laten bestaan totdat psychotherapie per 1 januari 2006 uit de AWBZ gaat. Het lijkt me goed een strenge selectie in te bouwen voor psychotherapieën die langer dan 30 zittingen duren. De angst dat veel therapieën lang zullen gaan duren is ongegrond, gemiddeld duren therapieën in mijn centrum bijvoorbeeld rond de 15 zittingen en daarin zijn wij geen uitzondering. De indicatie voor langdurende psychotherapie kan alleen door goede vakmensen worden gesteld.

Ik ben me ervan bewust dat het een slechte tijd is. Er moet op de AWBZ bezuinigd worden, nog meer dan we eerst dachten. Dit moet echter niet gebeuren op een manier die hogere kosten met zich meebrengt dan de maatregel opbrengt.

In de NRC van dinsdag 06 april staat een tekst van H.D. Tjeenk Willink over de willekeur die regeert in de tweede kamer. Het is een stuk uit het jaarverslag 2003 van de Raad van State. Hij spreekt over ‘incidentalisme’. Het beleid rond vergoedingen psychotherapie lijkt mij hier een voorbeeld van. Er is niet genoeg over nagedacht, vakmensen zijn niet voldoende geraadpleegd.

Ik begrijp hoe moeilijk het moet zijn weloverwogen beslissingen te nemen in economisch moeilijke tijden. Wanneer u daar behoefte aan heeft ben ik tot uw dienst.

Met vriendelijke groet,

Justine van Lawick